شخصيّتى چونان ابو ذر غفارى بدان مبادرت ورزد . و اين درست است . و نكتهء مهم بيداركننده - چه بسا - اين است كه كسانى امثال « كعب الاحبار » ، به ظاهر اظهار مسلمانى كرده بودند ، و بواقع از عوامل نفوذى بودند در ميان مسلمانان ، براى تحريف تعاليم قرآنى ، و تخريب جامعهء اسلامى و تضعيف جاذبه هاى ارزشى دين الهى ( بويژه اجراى قسط قرآنى ) ، و هر چه كمتر شدن نفوذ و گسترش آن ، در ميان افراد و اجتماعات و اقوام . يك شاهد قطعى و ژرف و بيدارى آفرين ، بر عظمت ابو ذر غفارى در قرآن گرايى و اسلامشناسى از سويى ، و نفوذى بودن خرابكارانه و تهاجمى امثال كعب الاحبار از سويى ديگر ، همين وضعگيرى در بارهء ثروتهاى تكاثرى ضدّ قرآنى است ، كه ابو ذر قرآنى آن را - به هيچ روى - برنمىتابد ، و براى تثبيت نشدن آن به نام اسلام ، با عصا بر سر كعب مىكوبد ؛ و كعب الاحبار نفوذى ، در جهت تحريف تعاليم اسلامى و قسط قرآنى ، تا جايى پيش مىرود كه چنين القا مىكند كه انسان مسلمان مىتواند ساختمانى بسازد ، خشتى از طلا و خشتى از نقره . . . سترگا ، خيانت و تهاجم ! . . . و جا دارد كه محقّقانى دانشمند و صاحب صلاحيّت ( از جهت علم و شناخت و تعهّد ، و داشتن درك مستقيم و مستقلّ قرآنى ، و برخوردارى از معالم و معارف والاى حديثى ، و دورى از هر گونه ارتجاع فكرى و ضعف در برداشت و عرضهء دينى ) ، به پژوهشى ژرف و گسترده در اين باره بپردازند ، و حقايقى بيداركننده را روشن سازند ، و رعايتهاى لازم را از نظر نيندازند ، و اثرى سنگين و سودمند و بيدارگر ( زير عنوان « نفوذيان در سده هاى نخستين اسلام » ، يا « تهاجم فرهنگى در سده هاى نخستين اسلام » ، يا « مبارزهء فرهنگى با اسلام پس از ناكامى مبارزهء نظامى » ، يا « قرآن كريم در معرض تهاجمهاى فرهنگى » - مثلا ) به امّت اسلامى و ساير طالبان حقايق و جويندگان واقعيّتها تقديم بدارند ، البته با پرهيز از شتاب ، و با نتيجه گيرى درست ، و با حسن نيّت ، و دورى از داورى بى جا ؛ و پس از انجام دادن هر چه كار براى اين مقصود مهم و بيدارى آفرين لازم است ، و هر چه پژوهش در مأخذها و كتابخانه هاى اينجا و آنجا ، و هر چه صرف حوصله و دقّت و وقت . . .